MORDERSTWO W ORIENT EXPRESSIE
Šciana Płaczu, Jerozolima, rok 1934
Dokładnie 4 minuty.
Biegnij-
Tym razem są doskonałe?
Möj drogi, znowu?
Moze...
To wina kury.
Dlaczego znoszą rözne jaja?
Nie mam do ciebie zalu. To bardzo piekne jajka.
Panie Poirot...
Mamy konflikt religijny.
Jeáli ma pan uczynić cud, to zaraz.
Smacznego. Ruszajmy!
Poirot!
Proszą wybaczyć to...
Nie chodzi o...
Lecz o brak symetrii w...
Rozumiem.
Tak lepiej.
Proszą nas przepušcić!
Wezwać oskarzonych!
Rabin!
Ksiądzg
Oraz imam.
Jak w tych dowcipach z brodą.
Rabin, ksiądz i imam.
Nie, oczywišcie.
Wybaczcie, jestem Belgiem.
Do rzeczy.
W Bazylice Grobu Šwietego
spotkali sie przedstawiciele trzech wyznañ.
W obecnoáci inspektora policji omawiano rozkład korzystania z targowiska.
Godziną po naradzie
odkryto znikniecie bezcennego zabytku.
Powstało podejrzenie, 2e kradziezy dokonała jedna z tych trzech osöb.
Jednak policja nie znalazła zadnych dowodöw.
Ja mam jeden.
Na utrzymanej w doskonałym stanie powierzchni fresku
odkryłem niewielkie uszkodzenie, powstałe w wyniku zarysowania
tvvardo podzelowanym trzewikiem albo wojskowym butem.
Zadajmy sobie zatem pytanie,
kto najwiecej zyskuje na tym przestepstwie?
Wszyscy šwieci mezowie zyją skromnie.
L mają kiepskie buty.
Nagle zdobyte bogactwa i rubiny byłyby w ich przypadku...
zbyt podexrzane. Nk: me skorzystaxą.
Postawcie straznika przy południowym wyjšciu.
Dziekuje.
Nie. Jedynym,
ktöry zyska na tej kradziezy i wywołanych przez nią zamieszkach,
jest człowiek, ktörego biuro przeszukałem rankiem,
bezskutecznie czekając na šniadanie.
Poszło o jajka, ale to nieistotne.
Ten ktoš jest hojnie opłacany, by utrzymywał tu porządek.
Mam oczywišcie na myšli komendanta tutejszej policji.
Nie chce stracić intratnej posady
podczas dyskusji o samorządnošci w Iokalnych społecznošciach.
Nosi solidnie podzelowane buty i z pewnošcią juz bardzo załuje,
ze poprosił mnie o wyjašnienie sprawy.
Jak pan šmie?!
Sierzancie?
- Przeszukał pan biuro, jak prosiłem? - Tak jest.
- Znalazł pan to, co podejrzewałem? - Tak jak pan przewidział.
Dziekuje.
Stać!
Bagaz jest juž na pokładzie.
Mam zaszczyt pena eskortowaćz.
Zatem do Stambułu. A pöžniej prosto do Londynu?
Jestem zmeczony i zasłuzyłem na krötki urlop.
Chetnie pooglądam obrazy i zmarnotrawią nieco czasu.
Moze sie pan nie gapić?
Ja tylko...
Skąd pan wiedział? Wystarczyła rysa na šcianie.
Mam te zdolnošć...
2e widzą áwiat takim, jaki być powinien.
Jeáli nie jest, niedoskonałoáci są widoczne...
niczym nos sterczący pošrodku twarzy.
Moje zycie jest nie do zniesienia.
Ne to przydatne w dochodzerímch.
Trudno zajrzeć Iudziom w serca i odkryć ich prawdziwą nature.
Cokolwiek ludzie möwią, istnieje tylko to co dobre i to co złe.
Nie ma nic pošrodku.
Czas sie rozstać.
Mam pana eskortować.
Zegnam, kapitanie. Juz sie nie spotkamy.
Prosze poprawić krawat.
Doskonale.
Pasazerowie proszeni na pokład!
Przepraszam.
Zaraz naprawimy!
'ZdąŽą na czas? - Pracujemy!
Mam pociąg ze Stambułu. Jutro o siödmej.
W Londynie czeka ciązko chory pacjent.
Jestem Iekarzem.
Doktorem!
Wciąz krzyczą na was po angielsku. Tylko coraz głošniej i wolniej.
Proszą mi wybaczyć.
Chetnie pomogą, jeáli zdołam.
Pozneje te WąSY-
Z gazety. Pan detektyw Herkules Poirot?
Hercule Poirot. Nie polują na Iwy. Mademoiselle.
Mary Debenham. Nigdy nie zapominam twarzy.
Zwłaszcza takich.
Z Bagdadu?
RzeczywVsde. Nk: panu me umkrüe.
Widze bilet.
Mozna spytać, jak sie tam powodzi
guwernantkom?
Kreda na rekawie i podrecznik geografii.
Guwernantka Iub kartograf. Strzelałem.
Zawsze ich uczą geografii i mącze, az znają áwiat na pamiąć.
Mogą pobłądzić w zyciu,
ale zawsze bedą wiedzieli, gdzie są.
Jestešmy wolni. Najwyzszy czas.
Na wodzie czują sie wolny.
Tez bym tak chciała.
- Powinnišmy zrezygnować. - Nie teraz.
Gdy to sie skoñczy.
Po wszystkim.
Wtedyjuz nic nam nie zagrozi.
Stambuł
Tu zaczyna sie möj urlop.
W tych skromnych bochenkach czują ducha miasta.
Šwiat dązy ku zniszczeniu, ale tu...
co dnia wypiekają na zamöwienie arcydzieła.
- Pan Poirot! - Mohammedzie!
Möj drogi...
jesteš artystą.
Przyjacielu!
Przepraszam.
Chodž.
Szukamy ustronnego miejsca na sprzeczką.
PotnNa ze 20 minut
i dojdziemy do porozumienia. Ja na pewno.
Pan Bouc!
Poirot! W kuchni?
Ten człowiek wywąszy dobre ciasto jeszcze szybciej
niz złodzieja.
Möj drogi!
Juz nie jestem policjantem i nie wyciągne Cie z kłopotćw.
Möj przyjaciel, sławny...
Poirot- znałem go, gdyjeszcze nie był sławny. A to...
Prostytutka.
Tak. NXe möwüeš, 'ze znasz 'name sławy.
Przyjažnimy sie, bo nie pytam
o jego šledztwa. Nie obchodzą mnie.
- A on nie wytyka mi wad. - A mögłbym.
- Zapraszam na kieliszeczek. - Mam tylko godziną.
O siödmej ruszam Orient Expressem, jako kierownik pociągu.
Wuj płaci mi krocie, zebym nim ježdził
z dala od niego i biura.
Mam po wieki zabawiać pasazeröw.
- Sztuka nepotyzmu. - Jesteá jej Michałem Aniołem!
- Pan Poirot? - Tez prostytutka?
- Skądze - Naprzykrza ci sie?
Zaraz zacznie.
- Brytyjski konsulat? - Tak jest.
Sprawa Kassnera.
Tak.
Słusznie sie domyšlałem?
Owszem.
- Nie muszą czytać. - Pieknie
Zdrada czy šmierć?
Jedno i drugie.
Ktoš włašnie...
przenNał mi wypoczynek.
Muszą jechać z tobą.
Znajdziesz dla mnie przedział?
Möj drogi...
Jestem łobuzem, ale znajde ci łözko w moim pociągu
w šrodku zimy. Trzy dni
bez trosk, kłopotöw i zbrodni. Bądziesz zachwycony.
Było mi ogromnie miło. Chodžmy.
Pañski bagaz został zabrany, a naleznoáci spłacone.
Odbiorą pana w Calais,
przewiozą do Dover, a potem pociągiem do Londynu.
- Jesteámy ogromnie wdziączni. - Prosze milczeć.
L nie pogarszać.
- To dla ciebie. - Dziekują
- Nie zasłuzyłem. - Miałem dobrą passą.
Gdy fortuna sprzyja, trzeba sie dzielić szcząšciem.
Tylko möw dobrze o Amerykanach.
Zostaw!
Dobry wieczör.
Proszą, panie Ratchett. Najlepszy stolik czeka.
Ten jest najlepszy-
Chcą tamten.
Masterman? Ma pan wszystko?
Miło, 2e pan pyta, MacQueen. Nie popełniam błądöw.
Toí to pan 'urama AndrenxjL.
Chodžcie!
Widziałem pana w Monte Christo. Moge zrobić zdjącie?
Tylko nie w twarz!
Przepraszam.
Simplon Orient Express
przez Sofie, Nisz, Belgrad, Vinkovci, Brod,
z przesiadką do Bukaresztu, Zagrzebia, Triestu, Wenecji, Mediolanu, Lozanny,
Dijon, Paryza, Boulogne, Calais,
Doveri Londynu, odjezdza za 15 minut!
Chodž tu, Michel. Załaduj to do przedziału pierwszej klasy.
Zajmij sie moim przyjacielem i zaspoköj kazdyjego kaprys.
Mamy komplet. Nie ma miejsc.
Pojedzie w jedenastce.
To przedział specjalny, z wszelkimi wygodami.
Zajął go profesor z Austrii.
- Nie ma nic w pienNszej klasie? - Niestety.
- A w druga? - Tez.
Panna Debenham!
- Jedzie pan z nami? - To zalezy od wyniku tej dyskusji.
- Wszyscy są? - Brakuje tylko pana Harrisa.
"Pasazerowie muszą sie stawić pöł godziny przed odjazdem,
inaczej tracą miejsce".
Jest po czasie, wiąc przepadło.
Zanieá bagaz pana Poirot do tröjki, do pana MacQueena.
- Dziekują Bouc. - Drobiazg.
Witamy.
Numer trzy "pech" znaczy...
Przepraszam, me chcáałem obrazüz.
A mögłby pan, choć trochą.
Podröze koleją mają to do siebie, ze wciąz sie na kogoš wpada.
To wspaniałe.
Ne marzą 'mi o powrode.
Podröze to pikantne potrawy, meczety, mązczyžni,
ale w koñcu tąskni sie za własnym łözkiem.
Zarzucają mi, ze polują na meza... za granicą.
Nie mogą zaprzeczyć. Choć Iubią być sama.
Ale kobieta ma potrzeby, ktöre Iubi zaspokoić, gdyją na to stać.
Najchątniej na stałe.
Möj Boze! Požar w kuchni!
Zegnam panią-
Dobry wieczör.
Numer 9...
Dobry wieczör...
Witam pana.
Przepraszam.
Pan pienNszy.
Dziekuje.
Jest numer 3.
Pan MacQueen?
Tak. Chyba žle pan trafił.
CzyJestJakiá problem?
Bynajmniej.
Nie ma miejsc.
Bądziemy, jak to möwią... wspöłlokatorami?
Naprawdą?
Jestem röwnie zawiedziony. Ladnie tu.
Chodžcie, moje skarby.
Nie.
A ten?
Bagaze wciąz nierozpakowane?
Pociąg rusza za 5 minut! Prosze wsiadać!
Uczeszemy was.
Na co oni czekają?
- Niech mi pošcielą łözko. - J uz zadysponowałem.
Niech przygotują łözko. I przynieš möj dyktafon.
Pies na stole? Coá obrzydliwego.
Znajdž MacQueena i niech przyniesie kwity z Mediolanu.
- J uz. - Tak jest.
Natychmiast.
- Powiedziałem natychmiast. - Tak jest.
"Pilnuj sie".
Kawa, panie Ratchett.
Kto to zrobił?
Nie wiem, proszą pana.
- Dobry wieczör, pani Hubbard. - Panie Masterman.
Witam.
Jeszcze chwila i wyznaczą stawke za patrzenie.
Za płaCG-
Doradzam drinka.
Jest pani urazona?
Rozczarowana.
Niektörzy są tak przystojni...
Wystarczyłoby ...
zeby milczeli, a zdobyliby co tylko zechcą.
A mimo to gadają.
Wszystko w porząd ku?
Ma pani wspaniałą intuicje.
To samo möwił möj drugi mąz.
Nie, to był... pienNszy.
Tak.
Błyskotliwy człowiek.
Twarz miałjak brukiew, ale ją uwielbiałam.
Miło sie gawądziło.
Dobranoc.
Panie Poirot?
Wejdž, Pierre Michel.
Proszą.
Wieczorem
przeniose MacQueena do pana Bouca.
Bedzie jak w pienNszej klasie.
Znakomicie. Dziekuje.
Smacznego.
A Šaha?
Witam pana.
Pani Hubbard.
Witam.
Proszą bardzo.
- Prezent od firmy. - Dziekują panu.
Jestem do pañstwa usług.
Ja nie Pije-
Nie smakuje pani?
Nie gustuje w grzechu.
W wystąpku szatan szuka swych wybrañcöw.
Poprzestañmy na tym.
Witam panią.
Monsieur? Ma pan ochotą na aperitif?
Załują, alejestem umöwiony z dyrektorem pociągu.
L tak juz miał išć.
Nie trzeba.
Zadomowüeš se?
- Dziekują - Jak w reklamach.
A najlepsza wcale nie jest tu kuchnia.
To porywające.
Grupa nieznajomych, ktörych na kilka dni łączy tylko jedno:
podröz z miejsca na miejsce.
Ijuz sie wiącej nie spotkają.
Nuda, anonimowoáć i...
nieustanne, miarowe kołysanie.
Z takim hobby do niczego nie dojdziesz.
Mam nadzieją.
Zamöw rybe-
Zamiast granika prosimy o sole, ziemniaki zamiast sałaty i...
sos velouté, bezmiąsny. Dwa razy.
Garçon, to brzmi wspaniale. Dla mnie to samo.
To ksiezna Dragomiroff.
Gdybym miał sie zenić dla pieniedzy, to tylko dla takich.
Uczesałam Dalią.
Nie. Torturowałaš moją psinką.
A miałaš uczesać.
Wciąz czytasz Dickensa?
Tak, möj drogi.
Przez te ksiązki i kryminały omija Cie cały romantyzm.
Romanse me uchodzą na sucho.
Kiedyš...
Był raz ktoš taki...
Na przyszłošć wolałbym nie siedzieć z tym panem.
Ludzie powinni jadać ze swoimi. My nie jestešmy podobni.
Nie wszyscy są tu wyznawcami segregacji rasowej, profesorze.
Preferują taki rozdział z czystego szacunku dla röznic.
Mieszając czenNone wino z białym, zepsułaby pani oba.
Lubią rözowe.
Co słychać? Czy možna...
še przvsxąsc?
Deset to przyxemnošć:...
a ja głupio sie czuje, dogadzając sobie w samotnošci.
Za to ja za tym przepadam.
Ne...
w zamian za kes tego ciasteczka, zapraszam.
Oczywišcie. Proszą o drugi widelczyk.
Bardzo chcáałem pena poznaš..
Dziekuje.
Nigdy nie siedziałem tak blisko wielkiej sławy.
Nie. Skłamałem.
Razjechałem autobusem z Tyem Cobbem.
Baseballistą z Detroit.
Moge wziąć odrobine z wierzchu?
Mezwykw z pena osobmk.
Dziwny i wyjątkowy człowiek.
Jestem w wieku, gdy sie wie, co sie Iubi, a czego nie.
Ješli coš Iubie, to ogromnie, a jeáli nie, nie mogą tego znieáć.
Jak choćby zwyczajowych grzecznošci przed zasadniczą rozmową o interesach.
Za bawne.
No dobrze.
Oferują panu pracą.
Jest pan "obroñcą niewinnych", jak piszą w gazetach.
Jest pan niewinny?
Jestem biznesmenem.
Obracam dziełami sztuki. Jestem nowy w branzy,
ale sprzyja mi szcząšcie nowicjusza.
Zabytki, antyki.
Nawet dywany. Wszystko z Orientu.
Ale dopiero zaczynam, wiąc wciąz jestem Iaikiem.
L mam pewne kłopoty z tymi...
tak zwanymi rzeczoznawcami.
Nie są godni zaufania.
Bywa, ze klient...
coš kupuje...
a potem okazuje sie, 2e to niezupełnie autentyk.
To me mesa Wma...
gdyjedwabny kaszañski szal okazuje sie podröbką.
Prawda?
Oczywišcie.
Ne narobvcem some wrogöw.
Dostałem pare Iistöw. Z pogrözkami.
Podejrzewam Włochöw.
Sprzedałem im w Mediolanie kilka wschodnich dywanöw.
Kupcy nie byli przekonani co do ich pochodzenia.
Ządają zwrotu pieniądzy z odsetkami.
Ci Włosi.
Makaroniarze.
A tu mi sie trafia genialny detektyw.
Ja?
- Tak, pan. Herkules Poirot. - Hercule.
Mam pomysł.
Zatrudniłbym pana do ochrony,
pöki nie bede bezpieczny.
Dla pana - łatvvy zarobek.
Dla mnie - spoköj.
- Rozumiem. - Swietnie.
- Odmawiam. - Słucham? To niedobrze.
Moze nie wyraziłem sie jasno.
Widzi pan... ktoš sie na mnie uwziął.
Nie jestem wcielonym aniołem, nic z tych rzeczy.
Ješli tamten áwiat istnieje, stane przed sądem jak pan.
Ne...
nie zamierzam sie z tym špieszyć.
- Mierzy pan we mnie? - Nie.
Nie w pana. W šwiat.
Zxjgą w mm. Proszą to zabrać.
A 10 tysiący za tydzieñ?
Hojna oferta, ale odmawiam.
- Piątnašcie? - Žle pan słyszy.
Rozumiem.
To nie došć efektowne dla wielkiego Herkulesa Poirot?
Bez fleszy...
Wciskanie podröbek gangsterom ma konsekwencje.
Ja łapie przestąpcöw, nie ochraniam.
Odmawia pan mojej brudnej forsie.
Panu, panie Ratchett.
Chodzi o te broñ? Mam racje?
To duzo bardziej osobiste.
Nie podoba mi sie pan.
Proszą wybaczyć.
Ale ciastko smakowało?
Ciastko było wyborne. Zyczą miłego popołudnia.
Dziekuje.
Ne üąb.
Moja słodka Katherine.
Kochana.
Panie Dickens!
Panie Ratchett?
To nic.
Doskonale. Dobranoc.
Co znowu?
Pani Hubbard?
Jak zawsze.
Pani Hubbard...
Zginelišmy?
Prosze pañstwa, pociąg wypadł z toröw.
Wszystko w porząd ku?
Tak, dziekuje-
Pan Bouc przedstawi rano sytuacją. Zostañcie w przedziałach.
Oczywišcie.
Umrzemy tu?!
Moja Katherine.
MOJE piekna...
Szanowni pañstwo, obawiam sie, ze pociąg nigdzie nie pojedzie.
Tylko w döł.
Długo mamy tu tkwić?
Trzeba coš zrobić.
Oczywišcie, 2e coš robią. Nie robią nic.
Dokładnie 2 godziny i 10 minut temu, gdy nie zjawilišmy sie w Brodzie,
zawiadowca wszystkiego sie domyálił
i wysłał ludzi do odkopania lokomotywy
i oczyszczenia dla nas drogi.
A nam...
nie grozi zimno, głöd ani brak wygöd.
Mozemy sie PFZGJŠČ-
l umrzeć z wyziebienia.
Muszą zdązyć na statek.
Pojutrze odbija z Francji.
Raczej bez pani. Jak möj do Londynu.
Zapłaci mi pan odszkodowanie za stracony czas.
- Nie pozwie mnie pani za pogodą. - Tylko pan tu jest.
Mam konferencje w Turynie.
A ja spotkanie w zakładach w Sochaux.
Wszystko w rekach Boga.
Nie my decydujemy,
czy zasługujemy, by bezpiecznie dotrzeć do celu...
czy musimy upašć, niczym Lucyfer.
Šniadanie, panie Ratchett.
Dzieñ dobry panu.
- Coš sie stało? - Nie wiem.
Panie Ratchett?
Pozwoli pan?
Zimny powiew.
Proszą sprowadzić pana Bouca i doktora Arbuthnota.
Dobw Boža!
Nie dotykać niczego pröcz ciała.
Boža, to straszne.
NajpienN šnieg, a teraz...
_ bedą gadał z policją na Jakiejš zapyziałej stacyjce.
L zginął człowiek.
Zadžgany-
Długie, gładkie ostrze, rany Iiczne, niektöre płytkie, inne głebokie.
- Po Iewej czy prawej stronie? - W tym rzecz.
Zaböjca chyba zamknął oczy i uderzał na šlepo.
Moze pan okrešlić czas zgonu?
To trudne przy otwartym oknie...
ale sądzą, 2e miedzy pöłnocą a drugą.
Nikt tu nie wchodził. Miałem dyzur.
Coš bym zobaczył. To niemozliwe.
Proszą wröcić do restauracyjnego. Michel, zabezpiecz wagon.
Poirot?
Musisz mi pomöc.
Znajdž sprawcą.
Błagam w imieniu firmy.
Policja zjawi sie na gotowe. Tylko ty mnie uratujesz.
Wzrusza mnie twoja wiara, ale muszą odmöwić.
Uznaj to za wakacyjną łamigłöwką.
To dla ciebie drobiazg!
Zbadaj przeszłošć pasazeröw, ich wiarygodnošć i zröb to co zawsze.
Usiądž w fotelu, pomyšl nad ciastkiem...
a rozwiązanie przyjdzie samo.
L tak tu utknąlišmy.
Poćwicz szare komörki, bo obumrą.
Wiąc siedzą, jem ciastka, a pomysły same przychodzą?
- Nie wiem. - Mam Dickensa.
Do diabła z nim!
Ješli zostawimy to policji, to powieszą kogoá na chybił trafił.
Pewnie Marqueza,
za samo nazwisko.
Albo Arbuthnota, za kolor sköry.
Jesteš jedynym gwarantem sprawiedliwošci.
Daj mi plan wagonu, paszporty i ułöz plan przesłuchañ.
Dowody, porządek i metoda, az odkryjemy winnego.
Nie aprobują morderstw.
Co dnia spotykamy röznych drani, ale ich nie zabijamy.
Musimy być Iepsi od zwierząt.
Wiec znajdžmy zaböjcą.
Szanowni pañstwo pozwolą, ze...
Najwyražniej wciąz mamy pecha.
To znaczy...
Nie zyje jeden z pasazeröw.
Pan Ratchett.
Jednak go dopadli.
Zakłada pan zaböjstwo?
Nie...
Po prostu był w doskonałym zdrowiu.
Ale miał wrogöw.
Tak, został zamordowany.
Boze... Morderstwo? Tutaj?
Niestety.
Niech spoczywa w pokoju.
Ktoš buszował w nocy w moim przedziale.
Nikt mi nie wierzy.
Co sie tu dzieje?
Jestešmy uwiezieni, a pan Bouc poprosił,
zebym znalazł tego przestąpcą.
Dlaczego pana?
Jestem Hercule Poirot,
prawdopodobnie najlepszy detektyw na áwiecie.
W swoim czasie pomöwią z kazdym, a na razie...
proszą sie pozamykać w przedziałach.
- Czuje sie jak wiezieñ. - To dla waszego bezpieczeñstwa.
Ješli doszło do morderstwa...
to był i morderca.
Sprawca jest wšröd nas.
W tym pociąg u. Te raz.
Przejšcia miedzy wagonami były w nocy zamkniete?
Sam tego dopilnowałem.
Nie znaležlišmy nikogo obcego.
Zatem možna sie ograniczyć do pasazeröw wagonu do Calais.
Bądziesz mi asystował.
Spałeá w innym wagonie, wiąc nie jesteš podejrzany.
Panie MacQueen, czy to odpowiednia pora?
Nie zyje möj szef.
Straciłem pracą i patrzycie na mnie jak na winnego.
NK: podobnega.
Znał go pan, a musimy poznać istotne fakty.
BY* Pan jego krewnym?
Nie, sekretarzem.
Kupowałem bilety, zamawiałem steki.
Nigdy nie widziałem, zeby ktoš žarł tyle steköw.
Handlował antykami.
Nie znał sie na tym, brakowało mu gustu, jezyköw.
Nie miał głowy do interesöw, rachunköw, do niczego.
Ja to robiłem.
Długo pan u niego pracował?
Za 20 dni byłby rok.
Nie odpowiadała mi prohibicja...
wiec wyruszyłem za morze, po uszy w długach.
.Šestem prawnmem z wykształcerím...
ale nie z powołania.
Byłem w tym beznadziejny.
- Lubił go pan? - Lubiłem jego pieniądze.
Był chamem.
Wymagającym, wrednym i z pewnoácią mijał sie z prawem.
- Kiedy go pan ostatnio widział? - Chyba tu: po dziesiątej.
Przeglądališmy transakcje z Włoch.
Z podröbkami z Mediolanu?
Tak... Chciał przejrzeć wszystkie dokumenty.
Musiałem je tłumaczyć, bo kontrakty były po francusku, a nie znałjązyka.
Na postoju w Vinkovci zagadnąłem tego kolorowego doktora, Arbuthnota.
Wypiliámy, rozprostowaliámy nogi.
Miał došć...
dziwne zdanie o Stalinie i trochą dyskutowališmy.
Niejestem rasistą, tylko nie przepadam za Brytolami.
- Kiedy sie rozstališcie? - Troche po drugiej.
Wie pan o jakichš konkretnych wrogach Ratchetta?
Rany...
Długo by gadać.
Möwił panu o pogrözkach?
Dostawał paskudne Iisty.
Moge pokazać. Przynajmniej czešć.
Reszte podarł. l spalił.
Proszą.
Pilnuj si?
Z nami nikt nie wygra
Dziąkują panu.
Dziekuje.
Wezwiemy pana, gdy wynikną kolejne pytania.
A ten Latynos?
Marquez. Ciekawa postać.
No i sami panowie wiecie... jego ziomkowie...
nie gardzą morderstwem jak my. W kontekšcie historycznym.
Podobno nie jest pan rasistą.
Chyba...
to zalezy od rasy.
A tak dobrze mu szło.
- Podejrzewasz go? - Za wczešnie.
-L nie džgnąłby go w szale 12 razy. - Nie na trzežwo. To kto?
Nie wiem. Zapytajmy.
- Kogo? - Ofiarą
Ma 12 ran kłutych. Arbuthnot twierdzi, ze chaotycznych.
Ješli to sprawka doktora, nie wpłynąło to na jego fachowošć.
Zegarek. Stanął o 1:15. To potwierdza czas zgonu.
Tak, to bardzo mozliwe.
- Nie rozumiem... - Ja tez. Nic nie rozumiem.
Patrz na te dwie rany.
Zadane z duzą siłą i głebokie, a knNi jest mało.
To był brutalny atak.
Džgano tu i tam, bez zadnego porządku, jakby w ataku wšciekłošci.
A w tym czasie ofiara, człowiek w pełni sił i opity kawą,
Iezał spokojnie i poddał sie šmierci bez walki,
choć miał pod rąką
doskonałe narzedzie do obrony.
Wež to.
Co tu mamy?
Barbital. Sprawca sie przygotował.
Odurzyk go, by me SXągnąX po to.
Jest tez damska chusteczka.
Šwietna, rączna robota. W Paryzu kosztują po 200 franköw.
L jest inicjał: "H".
- Mamy tez wycior do fajki. - Kolejna poszlaka.
Jest ich mnöstwo, zapewne podrzuconych.
Jednak tylko jedna wydaje sie być autentyczna.
Popielniczka moze skrywać prawdziwą wskazöwke.
Zwąglony kawałek papieru.
Być moze ktoš pröbować spalić dowöd.
Dziekujemy, przybylišcie w samą pore.
Mozemy pozyczyć narzedzia?
Doskonale.
DziekujemY-
Bardziej mnie interesuje...
nie to, co to jest, a dlaczego to tam zostało.
Poszukamy prawdy od wewnątrz.
Ale tu bardzo mi sie przyda nieco naukowej pomocy.
Wyregulujesz płomieñ.
Te raz!
To sedem z “wch anommöw.
Nie, przyjacielu. To nam zdradza tajemnicą.
Spöjrz.
"Na rekach krewi umrzesz".
Co to znaczy?
Chodž ze mną.
Wypełnijmy luki.
To me wakacyxna rozwwka.
Znam prawdziwe nazwisko zabitego.
To nie był Ratchett, Iecz Cassetti.
- Słyszałem o nim. - Wiec znasz tez nazwisko Armstrong.
Sprawa Armstrongöw?
Wstrząsnąła całym áwiatem.
Dwa lata temu,
znan y pilot, płk John Armstrong...
ijego :ona Sonia, odkryli, že ich jedynaczka, mała Daisy,
została porwana z łöžeczka.
W rozpaczy...
zapłacili okup.
Ale wkrötce potem znaleziono Daisy zamordowaną przez...
Ratchetta, czyli Cassettiego.
Gdy Sonia Armstrong sie o tym dowiedziała, była w ciąžy.
Wstrząs wywołał przedwczesny poröd.
Nie przežyła tego. Dziecko tež.
Skąd o tym wiesz?
Od samega Johna Armstronga.
Pisał z prošbą o pomoc.
Ale gdy dostałem list...
było za pöžno.
Znaleziono go martwego.
Popełnił samoböjstwo.
"Masz na rekach krew Daisy Armstrong i umrzesz za to".
L umarłeš.
- Panie Poirot? - Słucham.
Pani Hubbard chce z panem möwić. Nie zatrzymam jej dłuzej.
Proszą wybaczyć, ze pani czekała.
Ma pani dužo do powiedzenia.
Zeby pan wiedział. Czekam z tym od rana.
Morderca był zeszłej nocy w moim przedziale.
Bałam sie, ze zgine. l mogło tak być,
ale zamiast mnie dopadł Ratchetta.
Ocknełam sie i poczułam obecnoáć mązczyzny.
Na pewno mezczyzny?
Miewałam ich juz w sypialni.
Zgłosiłam to konduktorowi, ale nie uwierzył.
Kazałam sprawdzić przejšcie miedzy przedziałami,
bo mögł tamtedy wyjšć.
Drzwi nie były zaryglowane.
Zamknełam je,
po tym co möwił Ratchett.
Złozył mi došćjednoznaczną propozycją.
Słyszała pani...
o ponNaniu dziecka Armstrongöw?
A kko me swszał?
Coš okropnego.
Zaböjca Cassetti...
zginął tej nocy.
To włašnie Ratchett.
Möwiłam panu. Czułam, ze to łajdak.
Wierzy pan, ze był u mnie mezczyzna?
Uwaza mnie pan za idiotke,
ale mam dowöd.
To z munduru
naszego konduktora.
Michel mögł go u pani zgubić.
Mam wszystkie.
Lezał w nogach łözka, na narzucie,
tam gdzie spałam.
- Co pan na to? - To dowöd. Dziekuje, pani Hubbard.
- Był pan w Ameryce? - Raz.
Dawno. l krötko.
W jakim celu?
- Potwierdzić podejrzenie. - Jakie?
Ze mi sie nie spodoba. Dostałem ofertą w Bostonie.
Zaraz wröciłem do Londynu.
- Ratchett był z Bostonu? - Nie wiem.
Nie wypadało...
Dytać.
- Proszą dalej. - Ostatni raz...
widziałem pana Ratchetta... o dziewiątej.
Przyniosłem mu kawe i odwiesiłem ubranie.
Dokucza panu böl ząböw?
Jestem zapisany do dentysty w Londynie. Pan Ratchett nalegał, zeby nie zwlekać.
Miał doáć słuchania moich jąköw.
Czy ten wrazliwiec zawsze pijał kawe w nocy?
Bynajmniej. Ale ostatnio był bardzo nenNowy.
Möwił, ze chce być czujny, zwłaszcza ostatniej nocy.
Znalazł w przedziale list.
Powiedz, ze to nie ty.
Gdybym miał panu podrzucić coš niemiłego,
to na pewno nie list.
KSWV -
To pewne, že...
tak wytrawny słuzący...
me möwüby tak do pwncypała.
O ile by nie wiedział, 2e jego kariere czeka szybki...
Komac.
To raczej nie böl ząba.
Płuca?
Ta rczyca .
Z przerzutem na zołądek. Jak u ojca. Był o 5 lat młodszy.
Mam kilka miesiecy.
Doktor stvxímdíxł, že bez szans.
l nagle przestałem sie... bać.
Od te} pow robe, co chcą.
Möwią, co myŠIe-
Ta kawa...
Doprawiono ją barbitalem. Pan oczywišcie powie, ze to nie pan.
Oczywišcie.
Kiedy i skąd brał pan kawe i filizanki?
Z kuchni.
Przy kolacji zamöwiłem ją na dziewiątą i była gotowa.
Kazdy miał do niej dostep przede mną.
Dziekuje.
Panie Masterman?
Wspöłczuje bölu zeböw.
Dziekuje.
Uwielbiam te ciastka.
Panno Estravados, jest pani misjonarką,
ale przedtem była pani pielągniarką?
- Zawdzieczam to Bogu. -| spłaca pani dług?
Miałam...
w zyciu okres szaleñstw...
gdy brałam wiącej, niz dawałam.
Gerhard Hardman.
Profesor inzynierii.
Tylko dzieki nauce Niemcy odzyskają dawną godnoáć.
- Biniamino Marquez. - Miło mi.
Chcą sie oczyšcić ze wspöłudziału w zbrodni, wiąc prosze pytać.
Nie bede kłamał.
Wychodziła pani w nocy z przedziału?
Tylko raz. Po aspiryne.
Pani Hubbard proponowała mi wczešniej,
ale nie skorzystałam. Nie mogłam zasnąć, wiąc poszłam.
Mam konferencje w Turynie.
Jestem tam jedynym Austriakiem, wiąc moja nieobecnoáć...
obnizy poziom dyskusji.
Uciekłem z wiązienia i kupiłem wizą do Stanöw.
Przysiągłem nie kłamać i nie krašć.
Gdy klient ci ufa, wiecej kupuje.
Włosi są jak krowy, Hiszpanie - owce.
Belgowie...
Wröciłem do przedziału, ktöry dzielą z ponurym angielskim kamerdynerem.
Jest jak ryba. Strasznie jeczy.
Na pewno widział, 2e spałem do rana.
Powiem panu...
bo to moze wazne...
ze było niemiłe zdarzenie.
Gdy poszłam do pani Hubbard,
pomyliłam drzwi.
Przepraszam.
- O ktörej to było? - Chyba...
Nie przepraszaj.
...za 20 jedenasta.
A to ciekawe.
Byłaby pani ostatnią osobą, ktöra widziała Ratchetta zywego.
- Pañska branza? - Samochody.
Mam trzy salony.
Przyjechałem do Ameryki z pustymi rekami. A teraz...
Panna Debenham to potwierdzi?
Taka jest prawda.
Nie kłamałabym.
Czy panna Debenham mogła wyjšć niepostrzezenie?
Nie. Mam lekki sen.
Budzi mnie nawet najlzejszy szmer.
Raz mnie zaskoczono.
Nigdy wiecej.
Nie möwiłem, ze byłem szoferem.
Na zdjeciach, ktöre sie panu wysypały,
była piąkna dama z chłopczykiem w szoferskiej czapce,
u 'Law w pracy. Koga pan wem?
Dlaczego ma pani dłonie jak bokser?
Pracują w takich miejscach, gdzie nie wolno mi sie bać.
- T renowałam. - Juž me uía pam Bogu,
od tamtej napašci?
Nie. Moze być akurat zająty.
Zawsze jest.
To Masterman.
Co ma do stracenia?
Brawo, ale pan Marquez
potwierdził, 2e Masterman czytał w tym czasie w swoim łözku.
Gdvby to byko kama, me byłbym sławny.
Panno Debenham,
zaczerprímmy pametna?
Fundujemy pani piknik.
Gdy moja wspöłpasazerka dusi sie w przedziale. Rozumiem.
Z kazdego wyciąga pan prawdą gdzie indziej.
Ją pan neka, mnie ziebi.
Spľytnie.
Proszą zapisać pełne nazwisko i adres.
Bladofiołkowy.
Pytał pan panną Estravados o kolorjej szlafroka.
Dziekuje.
"Mary Hermione Debenham".
Uzywa pani drugiego imienia?
Tylko Mary, w pracy panna Debenham. Leworeczna.
Tak, to rzadkie.
Pröbka pisma miała potwierdzić teorią?
Co pani sądziła o ofierze?
Nie myšlałam o nim.
- Nie rozumiem pytania. - Proszą mi wybaczyć moje dziwactwa.
Ludzka natura jest skomplikowana.
By “yą poznaš, potrzebne są wkašdwe narzącma.
To zabawkL me narzącma.
- Radze je odłozyć. - Pytać wprost? Dobrze.
Czy przedtem znaka pam doktora?
Arbuth nota?
Nie.
Tak nagłe zauroczenie?
To me Amewka.
Prawo nie zakazuje pani takich uczuć.
Podobnie jak zachowania milczenia o...
Uwažam, že...
Nie byłam w Ameryce.
A gdybym zapytał panią o pewne...
zasłyszane słowa?
Pani i Arbuthnotjestešcie duzo blizej niz obcy sobie Iudzie.
Powiedziała pani:
"Nie teraz. Gdy to sie skoñczy. Wtedy nikt nam nie zagrozi".
O co chodziło?
Myšli pan, ze o zaböjstwo?
Pan wszedzie widzi zbrodnie.
Zvxe Dan tvm.
- Wciąz pan to spotyka. - Nie.
Widzą došć zbrodni, by wiedzieć, 2e przestepstwo jest anomalią.
Uwazam, 2e tracimy cząšć duszy,
mordując innego człowieka.
Pytam ponownie: o co chodziło?
Jak ustalilišmy...
prawo nie zabrania mi milczeć.
Dobrze.
A PČŽniej, ksiąžno?
Po kolacji połozyłam sie spać.
Bög pobłogosławił mnie długowiecznošcią, ale w zamian zesłał böle plecöw.
Mniej wiącej za kwadrans pienNsza...
wezwałam panne Schmidt.
Zrobiła mi masaz i poczytała. Potem zasnąłam.
Czy znaka pam...
rodzine o nazwisku... Armstrong.
Došwiadczyli nieopisanej tragedii.
Byłam wielbicielką matki Sonii Armstrong,
aktorki, Lindy Arden.
To był talent stulecia.
Miała zamiar zająć sie rezyserią.
Mogła zostać pienNszą kobietą trzesącą Broadwayem...
gdyby me ten koszmar.
Czy pani Linda Arden nie zyje?
Jakby me žyła.
Nie wychodzi z domu.
Trzymałam Daisy do chrztu.
Była...
Nie rozumiem, jaki to ma związek, detektywie.
Zamordowany tej nocy naprawde nazywał sie Cassetti.
To zaböxca make} Dam; Armstrong.
Rozumiem.
Przyznaxą, 'ze znakam tą rodímą, a on me me.
Zbieznoáć...
wydaje sie nieprawdopodobna.
Dopuszczam ją w pani przypadku.
Muszą zadać kilka pytañ pannie Schmidt.
Nie trzeba.
RQCZe za nią.
Mimo to prosze pozwolić.
Prosze möwić po niemiecku.
Ksiezna nie zrozumie.
O to mi chodzi.
To "H" oznacza Hildegarde?
Nie stać mnie na taką.
Möwiła prawde o tej nocy?
Było tak, jak powiedziała. Przysłała po mnie konduktora...
a potem wröciłam.
Widziała pani kogoš?
Drugiego konduktora.
Drugiego? Czyli Michela?
Obudził mnie inny.
Prosze ze mną.
- To nie on? - Tamten był nizszy, z brödką.
- Nie ma innego. - Widziałam.
Miał wysoki głos i taki sam mundur.
Przy ktörym brak guzika.
Potrzebny bądzie twöj klucz. Szukamy munduru i czerwonego kimona.
Tysiące zdjąć, całe krocie skarpetek, szlafroki, pröcz czerwonego
i brak nielegalnego munduru.
Przejrzelišmy bagaze wszystkich?
Opröcz hrabiego i hrabiny Andrenyi.
Ich waliz nie wolno przeszukać.
Mają wizy dyplomatyczne.
Gdzie to moze być?
Została nam tylko jedna walizka.
Moja.
Morderca ze mnie dnNi.
Popełnił pienNszy błąd.
Ijak po dniu przychodzi noc...
Pozwoli pani.
Nie. To nie moje.
- Möwiłam o konduktorze. Czy wtedy... - Nie.
L dlatego tu go ukrył. Brak guzika.
Ajeáli jest mundur...
to dlaczego nie miałoby być i konduktorskiego klucza?
Juz wiemy, jak morderca przeniknął przez zamkniete drzwi.
- Burbon. - MacQueen.
Czego szukamy?
500 funtöw...
MacQueen notował transakcje z Ratchettem.
Gdzie to jest?
Poirot?
Bouc! Zbierz wszystkich!
Stać!
Proszą pana!
Nie ruszać sie!
Dziąkują panom.
Wiąc to MacQueen? Ma pan winnego?
Proszą wybaczyć.
Jak on mögł?
- To nie ja! - Chciał pan to spalić,
ale da sie odczytać. Nic sie nie zgadza,
bo pan podkradał.
Pełno tu...
Jak to sie möwi po angielsku? Klajstru?
- Kitu? - Tak! Pełno tu kitu!
Okradałeá go!
Bałeá sie, 2e to odkryje, wiec go zabiłeá!
Tak.
Ma pan racje, okradałem go.
Na tysiące.
Wiedziałem, ze to brudna forsa.
Co w tym złego, 2e troche skubnąłem?
Ale mam pytanie.
Dlaczego miałbym zarzynać dojną krowe?
To me ya.
- Nie zabiłem go! - Nie.
Nie zabił.
Jak sądzą, wskazał mnie jako alibi.
To prawda.
Pił whiskey, a ja stwierdziłem, ze amerykañska jest gorsza.
Zaczął mi stawiać, zebym zmienił zdanie.
Przeszlišmy na polityke. Miał došć...
dziwaczne poglądy o Stalinie. Ale ma mocną głową.
Možna na słowo?
Byk pan z mm całą noc?
Palilišmy i gadališm do drugiej.
On miał papierosy, a pan...
A tak. Pan jeden pali tu fajką.
- Moge zobaczyć fajke i tytoñ? - Tak.
O ile wiem, jedzie pan z lndii. Zgadza sie?
Przesłuchuje mnie pan?
- Był pan u Ratchetta, zanim zginął? - Nie.
Ale to pañski wycior?
Ješli był wjego przedziale, proszą szukać gdzie indziej.
Jestem Iekarzem i Ieczą, nie zabijam.
Zeby nim zostać, musiał pan ciezko pracować.
Niewielu ludzi pañskiej rasy miało te mozliwošć.
W Middlesexjestjedno miejsce na roku. Udało mi sie w 1924.
W wojsku byłem snajperem.
Strzelcem wyborowym.
Ocaliłem wielu oficeröw.
Jeden dostrzegł umysł za pewną reką i pomögł mi sie kształcić.
- Uznaje to za dług. - Znał pan płk Armstronga?
Mogłem spotkać dwöch czy trzech Armstrongöw.
- Tommy z 60, Selby... - Pułkownika Johna Armstronga.
Ozenił sie z Amerykanką, a jego dziecko ponNano i zabito.
- Nie znam. - A panną Debenham?
Spotkališmy sie w konwoju z Kirkuku do Nissibin.
Ona möwi co innego, co budzi pewne podejrzenia.
- Przepraszam. - Mary jest damą.
- Moge za nią reczyć. - Jak za MacQueena?
- Nie słucha pan. - Nie.
Ma pan szczešcie. Doktor twierdzi, 2e nie spušcił pana z 0ka.
- Nie mogłem tego zrobić. - Mögł pan.
Ratchett zawsze brał coš na sen. Mögł mu pan podać barbital.
Usypiając tak samo doktora, zyskałby pan szansą.
- Po co? - Znamy motyw.
Aja podejrzewam inny.
Byk 'mny powöd. Znaczme barcmey . . osebah; .
"Prawnik z wykształcenia, nie z powołania".
Dlaczego w ogöle studiował pan prawo?
Zeby zadowolić ukochanego, ale bardzo wymagającego ojca?
Ktöry odnosił ogromne sukcesy na tym samym polu,
ale pöžniej stracił renomą?
Był pewien słynny MacQueen, mam racje?
Prokurator stanowy w New Jersey,
ktöry był oskarzycielem w sprawie Armstrongöw.
Nie było podejrzanych.
Zmuszono tate, zeby oskarzył te biedną Francuzke...
pokojöwką ze słabym alibi, Susanne.
Wszystko zwalił na nią.
Zabiła sie.
Była niewinna.
Gdy pojawiły sie dowody przeciwko Cassettiemu, ten dawno zwiał.
Nie zostawili na ojcu suchej nitki.
Nie umiałem mu pomöc.
Ale twierdzi pan, ze nie wiedział, 2e Ratchett to Cassetti.
Nie...
- Znalazł go pan. - Nie.
- Tak i okradał go... - Nie.
...zeby spłacić długi ojca, a potem wyröwnać rachunki.
Nie, nie, nie...
Nie. To nie było...
To me tak. To me xest...
- Ktoš wywazył drzwi. .. - Doktorze!
Zakrył mi twarz.
Muszą to wyjąć.
Dajcie moją torbe.
Z przedziału.
Nie ma šladöw. Morderca je usunął.
Tutaj!
Ostrze omineło płuco i tetnicą. Ma szcząšcie, ze zyje.
Wy tez.
Tez mi geniusz!
Wciąz nic nie wyjašnił?
- Dajmy mu trochą czasu. - No cöz...
Ja go nie mam, zostało mi mało knNi.
Czepia sie MacQueena, a morderca jest tutaj.
To ktoš z was.
Nie znam was. Nic nie möwiłam.
Dajcie mi spoköj.
Zagraj coš.
Do rana oczyszczą tory.
Wröćcie do przedziałöw.
Ja špią tu, zeby wszyscy widzieli mnie, aja ich.
Słusznie. Bedzie cieplej,
i wszyscy do rana bądą na widoku.
Zaböxca me zrezygnuxe.
To dotyczy i pañstwa Andrenyi, niezaleznie od immunitetu.
Chciałbym obejrzeć paszporty.
Musimy pomöwić.
Na nazwisku zonyjest tłusta plama. Widzi pan?
Žle sie czuje.
Zgłoszą to jugosłowiañskiej policji i zostaniecie zatrzymani...
- Jak šmiesz?! - Kochany!
Kochany...
Zabawnie pan wygląda, monsieur Poirot.
Wszyscy detektywi są tacy?
Przepraszam, že obudiüem, Madame la Comtesse.
Nie sypiam w nocy.
Tylko w dzieñ.
Niektörzy boją sie ciemnošci, a ja nie znoszą šwiatła.
Cały czas zazywa pani...
Barbital.
Barbital...
Pije go litrami.
Nie ma sensu kłamać, skarbie, przejrzy nas na wylot.
Bez 'Lego me wyxdą z domu.
I nie zasną.
Odpedza moje Iąki.
Przed czym?
Przed wszystkim.
W paszporcie jest pani panieñskie nazwisko: Goldenberg.
Zydowskie?
Nie całkiem. Nie miałabym na drugie Maria.
Tañczy pani? Jak mąz?
Nie tak jak mąz.
Jestem w zespole.
To on ma talent.
Ja ciązką pracą doszłam do ledwie wystarczającego poziomu.
Przepraszam, musze sie połozyć.
Czy to pani jedyny szlafrok?
Nie, mam jeszcze drugi. W kolorze kukurydzy.
Lumą detekwwöw. mgdy me Madame, o co spytáyą.
Jestem dobra w stolicach. Miałam guwernantką geografa.
Zadowolony?
Jak zawsze, gdy zdemaskuje kłamcą.
Nie ma pani na imie Elena, lecz Helena.
Choć pröbuje to pani ukryć i tu i na bagazach.
Mąz słyszał o dowodzie.
Chusteczce z inicjałem Nie chciałam w to mieszać mojego
Wiec to zmienilišmy. Na wizytöwkach i w paszporcie.
Unikanie kłopotöw to nie zbrodnia.
Tym razem tak.
Zastanawiające w sprawie Armstrongöw jest to,
jak wiele osöb dotkneła ta tragedia.
Nvcodsza Sestra...
matka aktorka...
o pseudonimie "Linda Arden".
Przypuszczam, že takže miała žydowskie korzenie.
Czy inaczej wystepowałaby pod pseudonimem?
Byłaby to naciągana hipoteza...
2e naprawdą nazywała sie Goldenberg?
Zwłaszcza, gdy znajdujemy młodą kobietą w tym samym wieku,
co jej ocalała cörka,
zyjąca w ciągłym Iąku?
Siostrą Sonii Armstrong.
Precz!
Usłyszałem hałas i pobiegłem. W samą pore.
To chyba jasne, 2e hrabiostwo są mordercami?
On jest nadopiekuñczy, a ona nie zabiłaby muchy.
A pan može przestać: udawaćz.
Nie jest pan Austriakiem, Niemcem ani profesorem.
Ale dobrze pan gra. Wzoruje sie pan na kimš znajomym?
Rzežnik z mojego miasteczka był Szkopem.
Dobry człowiek, šwietny akcent.
Co mnie zdradziło?
Powiedział pan "Tur-yn".
Prawdziwy, dumny Niemiec zaakcentowałby drugą sylabe:
IITu-ryn...
Dobry pan jest, musze przyznać.
Herr Professor Gerhard Hardman...
to moja przykryWka-
Przepraszam za rasistowskie uwagi.
Sam jestem w połowie Zydem.
Cyrus Bethman Hardman.
- Detektyw Pinkertona? - Od 30 lat.
Byłem w Stambule, gdy dostałem wiadomoáć z centrali,
ze Ratchett szuka ochrony. Za potröjną stawką.
Akurat byłem na miejscu.
Miałem uwazać na niskiego, ciemnego gošcia o cienkim głosie.
Całą noc...
obserwowałem korytarz przez szpare w drzwiach.
Kazdy...
musiałby przejšć obok mnie.
Przysiegam.
A jest pan gotöw przysiąc,
ze od 30 lat jest pan agentem Pinkertona,
czy znöw pan skłamie,
zaprzeczając, ze przedtem był pan policjantem?
Pañska broñ, z charakterystyczną rekoješcią i oksydą,
to specjalna policyjna wersja.
Z roku 1927.
Jak widzą, wszyscy tu starają sie mnie okłamywać.
Proszą zostawić broñ, profesorze.
Jego przedział jest w takim miejscu...
'ze me mögłby mc prZegapXČ..
Chyba 2e drzwi przedziału Ratchetta były otwarte,
bo otworzyła je Pilar Estravados, jak zeznała.
A w takim razie ten ktoš byłby...
przed mm zasłoríety.
Moja Katherine.
To okropna zbrodnia...
a šledztwo utkneło, moja kochana.
Nie mogą znaležć zadnego wyłomu.
Dlaczego mi to umyka?
Zawsze byłem...
tak pewny.
Zbyt peWnY-
Ale teraz wröciła mi pokora i powiem jak dziecko...
ze nie wiem.
Boje sie, Katherine.
Proszą nam wybaczyć,
ale bądą stawiać Iokomotywą na torach.
Poczekamy w tunelu.
- Gdzie są psy? - Nic im nie bedzie.
- Tak nie možna. - Rozprostujmy nogi.
Ne tak me možna.
Wezwał mnie pan.
- Znöw przesłuchanie? - Nie. Lubią pani towarzystwo.
Dziekują, Bouc.
Proszą.
Spisałem 10 pytañ bez odpowiedzi, a pociąg wkrötce ruszy.
Ma pani šwieze spojrzenie
i pomyšlałem, ze moze mi pani pomöc. Proszą.
"Chusteczka. Wycior do fajki.
CzenNone kimono. Mundur.
Godzina na zegarku.
Wtedy go zabito? Wczešniej czy pöžniej?
Zaböjca byłjeden czy wiącej?
Ktöre z nich?"
Nie umiem pomöc.
Dziekuje.
Moze jest jedenaste pytanie, niezadane,
ktöre odpowie na reszte.
Mozliwe.
Najłatwiej wskazać hrabine Andrenyi.
To siostra Sonii Armstrong.
- Naprawdą? - Tak.
Ne može być. mewmna.
Može.
Ale wszyscy tu kłamią jak nająci.
- P am röwmei. da?
'Ze me byka pam w Amewce.
Zataiła tez pani, ze w chwili tragedii,
mieszkała pani u Armstrongöw
i była guwernantką ich cörki. Pani to wie.
Muszą zarobić na zycie.
Byłam wmieszana w morderstwo. Kto mnie zatrudni?
Zaplanowała pani zaböjstwo Ratchetta i sprowadziła hrabine na šwiadka.
Na widok jego zwłok mogła wröcić dawna Helena.
Wspöłpasazerka nie zasypiała.
Od barbitalu rozbolała ją tylko głowa. Prosiła o aspiryną.
Na stacji konduktor wysiadł, droga była wolna.
Poszła pani do przedziału Ratchetta.
Kochała pani Daisy i zabiła Cassettiego.
Cassetti był šwinią.
Zasłuzył na šmierć.
Nie zabiła go.
To ja.
Wyjdž, Mary.
Nie wežmiesz na siebie winy
za moje uczynki.
Idž, proszą.
John Armstrong był moim przyjacielem i dowödcą.
Wierzył we mnie.
Wysłał mnie na medycyną, zapewnił przyszłošć.
Cassetti go zniszczył.
W rozpaczy znalazłem Mary.
Wytropiłem Ratchetta.
Mielišmy zamiar wydać go policji. To pan podsłuchał.
Ne gdy uxrzałem 'yego gąbą...
uznałem, te me zasługuxe na proces.
Wiąc odurzył pan MacQueena.
Przestawił pan zegarek, zeby möc podać fałszyvvy czas zgonu.
Nie pozwolą oskarzyć Mary.
Ani MacQueena.
Sam odpokutuje za swoje grzechy.
Jestem zołnierzem.
Zabijamy, by bronić.
A teraz muszą se brorüć, przed panem.
Dlaczego wciąz zyjesz?
Poirot?
Stöjcie!
Pasazerowie muszą wracać do pociągu.
Macie sie odsunąć...
od składu...
az pozwole wam wröcić.
Wszyscy kłamiecie...
myšląc, ze nikt sie nie pozna.
Ale dwie osoby bedą wiedzieć.
Tak, dwie.
Wasz Bög...
i Hercule Poirot.
Pora wyjašnić te sprawą.
Doktor Arbuthnot pytał, dlaczego jeszcze zyją.
Oczywišcie znał odpowiedž.
Strzelec wyborowy nie trafia z bliska?
Ten strzał to czysta chirurgia.
Nie zabił mnie pan, bo nie jest mordercą.
NM z was mm me 'yest.
Ajednak ktoš być musi.
Są dwa wyjašnienia tej zagadki. PienNsze...
trudne, bo me wszystme íakw pasuxą...
i drugie, bardziej...
złozone.
Wyjašnienie pienNsze.
Ratchett miał wrogöw.
Zaböjca Mafii zakrada sie do pociągu w Vinkovci,
gdy MacQueen i Arbuthnot wysiadają.
Wyposazony w mundur i klucz, zabija Ratchetta.
Wychodzi przez przedział pani Hubbard i ucieka.
Nie.
W zadnym razie. To sie nie składa.
Po co ukrył mundur?
Kto odurzył Ratchetta?
L džgnął panią Hubbard?
Daj spoköí!
A wiąc kto na tym zyskuje?
Tuta} zamordowano mordercą.
A korzyáć to, być može...
stan ducha, ulga w cierpieniu.
Uciszenie głosu w głowie, ktöry nie pozwala spać.
Morderca jest wšröd nas.
A zatem...
Mamy doktora Arbuthnota, wdziącznego przyjaciela pułkownika.
Znalazł ukojenie w towarzystwie guwernantki, Mary Debenham,
ktöra była dla dziewczynki niemal jak matka.
Była tez blisko z młodszą siostrą pani Armstrong,
Heleną Goldenberg...
zoną osoby bardzo znanej, ktörej nieobce są gniew i przemoc.
Podrözujemy tez z matką chrzestną Daisy,
do ktörej nalezy...
chusteczka z monogramem, znaleziona na miejscu zbrodni.
To nie jest Iitera lecz "N" z rosyjskiego alfabetu.
Natalia Dragomiroff.
A jej wierna pokojöwka z kulinarnym gustem?
Kim była poprzednio? Moze kucharką Armstrongöw?
Ne me komec na wm.
Pielegniarka Daisy...
Jej religijnošć to wynik poczucia winy, ze pozwoliła...
pomać: dnecko. To paru...
była w pokoju Daisy, gdy Ratchett wszedł przez okno?
Wypiła pani do kolacji o kieliszek za duzo?
Wciąz sie pani obwinia, ze mu nie przeszkodziła?
Znała tylko czułošć...
i miłošć, pöki...
pöki...
Ze mną sprawa jest jasna.
Podczas wojny byłem adiutantem pułkownika.
A pöžniej, w Nowym Jorku, kamerdynerem.
Tacy Iudzie to prawdziwa rzadkošć.
Szofer sie z tym zgodzi?
To Armstrong zyrował mu kredyt, dziąki ktöremu zbudował firme?
Jest mu wdzieczny po gröb. Kto jeszcze?
Agent Pinkertona, były policjant,
przydzielony do šledztwa?
Był z kimš związany: z drugą, przemilczaną ofiarą tamtej zbrodni.
Zakochał sie pan w pokojöwce, nim ją fałszywie oskarzono.
Odszedł pan z policji,
widząc kpine z prawa,
gdy ojciec MacQueena kazałją aresztować.
Gdy odebraka some zyde.
Nie!
Susanne była taka delikatna...
l pokochała mnie.
Byłem juz stary, posiwiałem. Möwiłem, ze staćją na wiecej, ale...
przychodziła...
punktualnie na kazde spotkanie.
Dlaczego pociąg jest pełen w šrodku zimy? Skąd te chaotyczne rany?
Dlaczego jest tyle dowodöw? Dlaczego...?
Dlaczego konduktor?
Pierre Michel z Awinionu...
ktöw strani« Smstrą,
oskarzoną pokojöwką...
Susanne Michel.
Tylko jedna osoba moze twierdzić, 2e straciła wiącej niz ktokolwiek z was.
Nieszczesna Linda Arden.
Matka Sonii...
babcia Daisy.
Rzuciła scene,
by wröcić w swojej ostatniej roli.
Jest pan bardzo inteligentny.
Zwykle ofiara zaböjstwa jest jedna.
Gdy Ratchett zabił Daisy Armstrong,
złamał, zniszczył lub zakoñczył az tuzin zywotöw.
Ządają sprawiedliwošci!
Wšröd tych poranionych dusz szukamy odpowiedzi...
kto z nich jest zaböjcą?
Kto podniösł nöz? Odpowiedž brzmi...
Zadne nie mogło tego zrobić w pojedynką.
Ani we dwoje.
Musieli braćw tym udział...
wszvSCV -
Razem.
Wspölnie.
Gdy spada Iawina...
i zjawia sie detektyw, trzeba zmienić plan.
Kimono, mundur...
Doskonała improwizacja. Lekarz rani, nie zabijając.
Každy grał swoją role.
Zröb to.
Plan był möj.
Ja ich zebrałam.
Hardman wytropił Cassettiego.
Podesłałam mu MacQueena, a potem Mastermana.
MacQueen kupił bilety na kurs, gdy Michel miał słuzbe.
Panie Ratchett?
To nic.
Doskonale. Dobranoc.
L tak to sie dokonało.
Za ámierć niewinnych.
Zycie za žycie.
Zemsta.
Tylko ja powinnam za to wisieć!
To był möj plan!
Niech pan powie policji, 2e to ja, sama.
Ja me mam 'Mz po co 'zyćm.
A oni mają teraz szansą.
Helena! Błagam...
Ma szansą.
:vloga--...
iéć,2yČ~-
odnaležć radošć...
gdzieš...
Niech to sie skoñczy na mnie.
Nie są mordercami.
To dobrzy Iudzie.
Znöw mogą tacy być.
Było dobro i było zło.
Teraz jest pani.
Nie mnie to osądzać.
Zdecydume.
Ješli chcecie odejšć bezkarni,
wystarczy jeszcze jedna zbrodnia.
Nie przeszkodze wam.
Nie pozwöl im sie zabić.
Wrzućcie moje ciało do jeziora, a na dworcu wysiądziecie niewinni.
Uciszcie mnie.
Bouc skłamie.
Ja me mogą.
Zröbcie to! Ktokolwiek!
Nie.
Ja umarłam wraz z Daisy.
Möwił pan, 2e szuka sprawiedliwošci.
A jak powinna wyglądać tutaj?
Czasami Iudzkie prawa to za mało.
A gdzie jest sumienie?
W grobie, z Daisy.
Drogi pułkowniku Armstrong,
wreszcie moge odpowiedzieć na pañski list.
W koñcu kiełkuje mi w głowie myál, a w sercu przeczucie,
že gdzieá tam mnie pan usłyszy.
Teraz juz znam prawde o tej sprawie i jest to...
wielce frustrujące.
Byłem áwiadkiem okaleczenia Iudzkiej duszy.
Tyle złamanych serc, tak wiele bölu i gniewu...
sączącej swą trucizne strasznej žałoby...
a: jedna zbrodnia zmieniła sie w wiele.
Zawsze chciałem wierzyć, že człowiek jest rozsądny i cwNilizowany.
Na tej wierze opiera sie moja egzystencja.
Na porządku, metodzie i małych szarych komörkach.
Lecz tym razem proszą mnie,
bym zamiast tego posłuchał...
serca.
Panie i panowie,
podczas tego šledztwa zrozumiałem, 2e szale sprawiedliwošci...
me zawsze sąw röwnowadze.
l tym razem muszą sie nauczyć...
zyć z brakiem röwnowagi.
Nie ma tu mordercöw.
Tylko Iudzie, ktörzy zasługują na uleczenie.
Policja przyjeła moje pienNsze wyjašnienie:
o samotnym zaböjcy, ktöry zdołał zbiec.
Wysiąde teraz, zeby dopełnić formalnošci.
Jesteácie wolni.
Obyšcie odnaležli spoköj.
Ja tez.
Witam.
Szukam niejakiego pana Poirot. Jest potrzebny w pilnej sprawie.
Jest na urlopie.
Wciąz sprawa Kassnera?
Nie. Coš znacznie gorszego.
Mam go zabrać do Egiptu.
Doszło do zaböjstwa na šrodku diabelnego Nilu.
Pan jest tym detektywem?
Tak.
To ja.
Prosze poprawić krawat.
Zaraz PFZYJdQ-
Proszą bardzo.
Dziekuje.
RuszajmY-
MORDERSTWO W ORIENT EXPRESSIE
Tłumaczenie: A. Wichliñska-Kacprzak, Deluxe